Ιτ σμέλς λάικ Κρίστμας!

Ντριιιιίν...ντριιιίν...ντρίιιιν!

Το ξυπνητήρι χτύπαγε τρελά σε ρυθμούς γιορτινούς....

- Πώπω!!! Πήγε 1 και 20! Πάλι παρακοιμήθηκα! Αλλά ποιος νοιάζεται?
Σήμερα το σπίτι θα μυρίσει Χριστούγεννα! 

Σηκώθηκε, έφτιαξε ένα ζεστό μοσχομυριστό τσαγάκι... 

και ξεχύθηκε στους δρόμους...

Μα τι έκπληξη ήταν αυτή! 

Το χιόνι είχε ήδη ρίξει το πέπλο του και κόκκινες γυαλιστερές μπάλες στόλιζαν τα δέντρα αντικατοπτρίζοντας τη μαγεία και το κλίμα των εορτών πάνω τους...

- Τι όμορφα που είναι εδώ έξω! Οι λιμνούλες από το λιωμένο χιόνι είναι ότι πρέπει για παιχνίδι!
Ας πλατσουρίσουμε λιγάκι και μετά επιστρέφουμε σπίτι, τι λες?

Τσιουυυυυ!!!
- Αυτό ήταν ναι κοκκινοπούλι μου?

Μάζεψε μερικά κλαδάκια με κατακόκκινους μπιρμπιλωτούς καρπούς από τον κήπο της και τα έριξε μες στο γυάλινο βάζο προσθέτωντας σε αυτό λίγο νεράκι...

Με κόκκινες βουλέ κορδέλες έδεσε μερικά ζαχαρωτά μπαστουνάκια και τα κρέμασε στο παράθυρο μαζί με λίγα πευκοβελονοκλωναράκια...

Δίπλα τους στόλισε μερικά χειροποίητα στολίδια σε γεωμετρικά σχήματα που έφτιαξε μόνη της...

Και λίγα αστεράκια φτιαγμένα από εφημερίδα πρόσθεσε στο βάζο της...

- Επιτέλους μια νότα Χριστουγεννιάτικη τόσο απλά!!!

Και ήρθε η σειρά της κατσαρόλας...

Πρόσθεσε 1 λίτρο νερό στην κατσαρόλα, λίγα κομματάκια κανέλλα, γλυκάνισο, γαρύφαλλα, τζίντζερ, φρέσκια βανίλια, αρισμαρί, 4-5 φέτες πορτοκαλιού και 9-10 cranberries.
Τα άφησε να σιγοβράσουν για 10-15 λεπτά...

- Μα ναι, μοσχομύρισε!!!!

Ιτ σμέλς λάικ Κρίστμας!!!

*all above photos are from pinterest.com

αΤιτλο

Είναι οι μέρες που ο ήλιος σπάνια βγαίνει, τα πουλιά δεν κελαηδούν 
και κείνος ο άστεγος τύπος στη γωνία να σε καρφώνει με το βλέμμα του.

Τα δέντρα γυμνά, χορεύουν στο ρυθμό των ανέμων και σιγοψιθυρίζουν κάτι ακαταλαβίστικες νότες.
Δεν ξέρω αν με βλέπουν, δεν ξέρω αν με ακούν, όμως εγώ ουρλιάζω για βοήθεια...

Κάτι σκιές σαν από φαντάσματα με περιτριγυρίζουν και με ρωτούν γιατί.
Γιατί καλή μου άφησες την ψυχή σου στο χώμα, τα άγρια ζώα δεν τα λογάριασες; 

Και να, πρόφτασαν να την κατασπαράξουν...
και συ έμεινες πάλι μόνη, ούτε καν με την ψυχή σου αυτή τη φορά. 
Πως θα βγεις από δω χωρίς ψυχή... μα τι θαρρείς, πως κάποιος θα σου χάριζε τη δική του; 

Χαχαχαχαχαχαχαχχαχα, πόσο δυνατά να γελάσω για να φτάσει ο ήχος στα αυτιά σου!


Πες μου, πόσο...
Άσε, ξέρω...

Και κάπως έτσι περιπλανήθηκε η σάρκα της για ώρες, μήνες, χρόνια... 
Μέχρι που...