Το αλφάβητο...της Μαρίνας!

Τη σκυτάλη παίρνω από το Μαρινάκι εδώ για να πω όχι για το πώς πέρασα την εβδομάδα που μας πέρασε, αλλά για το πώς τελειώνει και αρχίζει μια νέα!

Αμάν!
Βαρέθηκα πιά...
Για ακόμη μια φορά αύριο είναι...
Δευτέρα!
Ε, όχι δεν τη θέλω.
Ζήλεψέ τη εσύ αν θες.
Ήμαρτον!
Θα μου πεις ξέρω, πως σηματοδοτεί την αρχή της εβδομάδας.
Ίσως, ναι.
Κάνε μου όμως τη χάρη να διαφωνώ.
Λοιπόν, εγώ θα περιμένω το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Μόνο αυτό, ναι!
Να πάμε καμιά βολτούλα.
Ξεσκάμε συνήθως τις Κυριακές.
Όμορφες που είναι!
Πάντως και το Σάββατο καλό είναι.
Ρούχα μένουν πάντα για σίδερο τη μέρα αυτή.
Συνήθεια είναι.
Τουλάχιστον περνάμε καλά.
Υστερόγραφο δεν έχει.
Φεύγω τώρα.
Χωρίς πολλά πολλά.
Ψήνω το αυριανό φαγητό γι'αυτό βιάζομαι!
Ωραία μέρα να έχουμε!

Το Ταξίδι...

Ήταν Φθινόπωρο...

Οι δυο τους είχαν οργανώσει ένα σύντομο ταξιδάκι στο χωριό. Δεν πήραν πολλά ρούχα, θα πήγαιναν μόνο 4 μέρες. Είχαν αποφασίσει να ταξιδέψουν με το τρένο. Ήθελαν να ζήσουν νέες εμπειρίες και το τόλμησαν.
Λίγο ο καιρός - μουντός χωρίς να βρέχει, λίγο η κούραση - πρώτη φορά με τρένο, τους έκανε να αποκοιμηθούν γέρνοντας η μία πάνω στην άλλη.
Στην πρώτη στάση, τους ξύπνησε ο ελεγκτής, ζητώντας τα εισιτήρια...

- Παρακαλώ πολύ, τα εισιτήριά σας.
- Ορίστε κύριε, απάντησαν και οι δυο με χαμόγελο παρά τη νύστα τους, δείχνοντας τα αποκόμματα.
- Φοιτήτριες;
- Μάλιστα! αποκρίθηκε η μια.
- Μη μου πείτε πως και μένα με περάσατε για φοιτήτρια; απάντησε η δεύτερη.
- Μα φαίνεστε τόσο μικρή...
- Είμαι συγγραφέας κύριε και ετοιμάζω τη νέα μου ποιητική συλλογή.
- Οι άνθρωποι των τεχνών έχουν μια άλλη αύρα.. ζουν στο χθες, στο σήμερα και στο αύριο ταυτόχρονα. Δε συμφωνείτε;
- Και επαυξάνω!
- Σας αφήνω να απολαύσετε το ταξίδι σας, καλή συνέχεια!
- Κρίμα που δε μπορείτε να μας κάνετε παρέα, δείχνετε ενδιαφέρων άνθρωπος. Καλή συνέχεια και σε σας!

Ο ελεγκτής έφυγε και κείνες συνέχισαν τον ύπνο τους.
Όσο περνούσε η ώρα, ο καιρός άρχισε να δείχνει τα δόντια του. Και να ο αέρας, να οι αστραπές, ξεκίνησε και η μπόρα.
Ξύπνησαν από τη δυνατή βροχή και κοιτάχτηκαν στα μάτια γεμάτες έκπληξη και φοβία. Δε μίλησαν. Πιάστηκαν χέρι με χέρι, σφίγγοντάς τα δυνατά, η μία της άλλης. Το τρένο, συνέχιζε την πορεία του και κείνες δεν έπαψαν στιγμή να κοιτάζονται.

- Να δεις που κάτι θα συμβεί, να λέει η μία.
- Είναι που μπήκαμε πρώτη φορά σε τρένο, μην το γρουσουζεύεις, να λέει η άλλη.
- Δεν ξέρω, θα δείξει.
- Μην κάνεις αρνητικές σκέψεις! Πάρε να διαβάσεις το ποίημα στη σελίδα 7.

Σελίδα 7.

Το Ταξίδι...

Ένας δρόμος, ένας χάρτης και μια επιστροφή.
Χωρίς πυξίδα και κανόνες.
Γυρίσανε κι ας ήταν Κυριακή, αυτή η επιστροφή δεν ήταν σαν τις άλλες.
Γεμάτη μπόρες και βροχή, χαμένες μες στα όνειρά τους.
Μια εμπειρία η ζωή, που αν δεν τη ζήσεις, θα τη χάσεις.
Πάντα μπροστά σου να κοιτάς και να ΄χεις όνειρα και ελπίδες.
Αν δεν βρεθείς με τη φωτιά, οι λέξεις τότε θα 'ναι κρίμα.
Μη στέκεσαι μες στα πολλά, τα λίγα είναι με αξία.
Θυμήσου πως ο άνθρωπος θα ζει με νοσταλγία.

Σχεδόν μισός χρόνος...

Όταν απουσιάζεις σχεδόν μισό χρόνο από τη μπλογκόσφαιρα, μια είναι η σκέψη που περνάει πρώτη από το μυαλό σου...

Άραγε θα με θυμούνται ακόμα; 

Και εντελώς συνειρμικά, πάω σε αυτό το τραγούδι του αγαπημένου Μπάμπη Στόκα "άραγε εσύ, θα μ'αγαπάς ακόμα;"

Αφιερωμένο λοιπόν!

ο χορός των "φλαμίνγκο"...

*

΄Ενας συννεφιασμένος ουρανός σε αποχρώσεις του ροζ... και σύννεφα να χορεύουν... ένα τραγούδι να συντροφεύει το ημίγλυκο κρασί που μόλις βάλανε στα ποτήρια τους... 

Η γνωριμία τους τυχαία σε ένα ballroom... εκείνη δασκάλα χορού κι εκείνος επίσης... τα βλέμματά τους συναντήθηκαν στο χορό του φλαμένκο που εκείνη χόρευε με πάθος... κάθε φορά έδινε όλο της το είναι... και κείνος τόσο μαγεμένος... την κοιτούσε με θαυμασμό και δεν παρέκλινε στιγμή από το να την κοιτάει... δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της... σε μια στροφή, εκείνη παραπάτησε και έπεσε πάνω του... και τότε ξεκίνησαν όλα...

- Είσαι πολύ ευγενικός.

- Και συ τόσο όμορφη! 

- Σου χρωστάω.

- Αύριο λοιπόν... θα σε περιμένω στο γυάλινο κτίριο στις 9:30...

- Θα έρθω.

Το γυάλινο κτίριο βρισκόταν στην άκρη της πόλης δίπλα στη θάλασσα... ένας χώρος με πολλές αίθουσες που οποιοσδήποτε μπορούσε να κάει κράτηση και να τον διαμορφώσει όπως τον επιθυμεί.

Η ώρα περνούσε... εκείνος μόνος στο γυάλινο κτίριο να αγναντεύει το πέλαγος... είχε διαλέξει την αίθουσα στο ρετιρέ... πάτωμα παρκέ σε σκούρο καφέ ξύλο και λευκό χρώμα στους τοίχους... ένα τραπέζι και δυο καρέκλες στο χώρο ήταν αρκετά... 

Το ρολόι έδειχνε 9:45 και εκείνος είχε αρχίσει να ανησυχεί...

Δεν άργησε να φανεί... η καρδιά της χτυπούσε δυνατά... δεν ήξερε τι να περιμένει... την κοίταξε στα μάτια και την προσκάλεσε για χορό... 

- Δέξου αυτό το δώρο από μένα.

- Με βρίσκεις απροετοίμαστη, ευχαριστώ πολύ!

Ένα ζευγάρι παπούτσια χορού και μια κόκκινη κορδέλα... εκείνος άρπαξε την κορδέλα και της έκλεισε τα μάτια... 

- Ήρθε η ώρα να χορέψουμε... 

- Ας χορέψουμε λοιπόν...

Ένας χορός συγκλονιστικός, γεμάτος ένταση και πάθος... τόσο πάθος που στο τέλος του χορού, τα χείλη της βρέθηκαν να ακουμπάνε τα δικά του...

Και τότε όλα άλλαξαν και για τους δυο... μια ζωή γεμάτη μυστήριο και ίντριγκες...

   

* δυο πράγματα εντυπωσιακά που αφορούν στα φλαμίνγκο: 

α) στέκονται στο ένα πόδι για να διατηρήσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους και 

β) παράγουν κόκκινο γάλα!

Η κοιλάδα με τις παπαρούνες...

Αυτές οι μέρες που δεν έζησες ήταν μέρες γεμάτες πίκρα... και να σου πω την αλήθεια, καλύτερα που δεν ήσουν εδώ... γιατί τόση μιζέρια θα σου έπεφτε πολύ βαριά... γιατί αν έβλεπες με τα μάτια σου τα όσα δάκρυα έπεσαν στο πάτωμα, δεν θα το άντεχες... και είμαι σίγουρη γι'αυτό... 

Αυτή η κοιλάδα με τις κατακόκκινες παπαρούνες θα τη βλέπω για πάντα στον ύπνο μου... ένα όνειρο που μας ενώνει και θα μας ενώνει για πάντα... και όσα χρόνια και να περάσουν θα θυμάμαι τα πάντα... γιατί ήθελα να αργήσεις κι άλλο... πόσο μισώ να με στήνουν... πόσο ανάγκη σε είχα σε πολλές μου στιγμές και συ ήσουν άφαντη... δεν ήσουν εκεί... κι ας ένιωθα την αύρα σου τριγύρω...

Όχι, φυσικά και δε σε μισώ... ίσα ίσα που σε αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ... μα αφού το ξέρεις, πώς να κρυφτώ από σένα... όλα τα νιώθεις, όλα τα βλέπεις... ακόμα και όταν μια θάλασσα μας χώριζε, εσύ πάλι ήξερες... πριν από μένα...

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ... όλοι θα παραμένουν ίδιοι... άλλοι με την καλοσύνη τους και την ανθρωπιά τους και άλλοι με το μίσος και την κακία τους... γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν με τον καιρό... αντί να καλυτερεύουν, χειροτερεύουν... όπως και οι εποχές... διανύουμε τη χειρότερη όλων... για πόσο ακόμα θα κάνουμε υπομονή... όχι, δεν θα γίνω όμοιά τους... δεν το θέλω, δεν το έμαθα... και αν με ρώταγαν αν θα άλλαζα, όχι θα απαντούσα...

Είμαι αυτή που ήξερες ή δεν ήξερες... ακόμα θα τρέχω στα λιβάδια και θα μαζεύω λουλούδια... μακρυά από όλους κι από όλα... εγώ και η φύση... εγώ και τα λουλούδια μου... εγώ και ο εαυτός μου... 

Αυτή η κοιλάδα με τις παπαρούνες, θα με συντροφεύει για μια ζωή!

Αγάπη...τι δύσκολο πράγμα!

Σε κάποιους ο τίτλος ίσως να θύμισε το γνωστό άσμα, σε κάποιους άλλους πάλι όχι.
Το μόνο σίγουρο είναι πως όντως η αγάπη είναι κάτι δύσκολο (;)

Η αγάπη δεν ειναι μόνο δύσκολη στο να τη μετουσιώσεις σε πράξη, αλλά ακόμα και στο να την προφέρεις ως λέξη!
Κάπως έτσι λοιπόν, γεννήθηκε το παρακάτω...

Ήταν μόνο 18 ετών... Δεν είχε πολλά βιώματα στη ζωή. Ήξερε μόνο πως μέσα της είχε πολύ αγάπη να δώσει. Δεν ήξερε όμως το πως. Προσπαθούσε μέσα από τις παρέες της να αναπτύξει το φυσικό χάρισμα που τη διέκρινε, το να γίνεται αμέσως συμπαθής από την πρώτη γνωριμία. Ένα και μόνο βλέμμα της, ήταν αρκετό για να σε μαγνητίσει. Κέρδιζε πάντα τις εντυπώσεις το λαμπερό της χαμόγελο, η σεμνότητά της, η καλή της διάθεση, η θετική της αύρα.

Πολλοί είχαν αναρωτηθεί αν αυτό το αγγελικό πρόσωπο ήταν αληθινό ή ψεύτικο. Κανείς δε μπορούσε να την ψυχολογήσει, γιατί κανείς δεν είχε καταφέρει να διαβάσει την ψυχή της. Ήθελε να την αγαπούν και να τη θαυμάζουν, όχι για όσα είχε καταφέρει, αλλά για το ήθος και την αξιοπρέπειά της.

Μεγαλώνοντας κατάλαβε πως η ζωή κρύβει κινδύνους και σκοτεινά μονοπάτια, κρύβει πονηριά και κακεντρέχια, κρύβει μίσος και ζήλια, κρύβει πρόσωπα πίσω από πολυποίκιλες μάσκες. Εκείνη όμως συνέχιζε να αγαπά. Χωρίς σκοπό, χωρίς όφελος...

Μέχρι που γνώρισε εκτός από την αγάπη, τον έρωτα. Και τότε κατάλαβε πως, ο έρωτας μπορεί να ξεθωριάσει, αλλά η αγάπη ποτέ! Όταν η αγάπη τρέφεται από αγάπη, δεν παύει να υφίσταται, ίσα ίσα που θεριεύει ακόμη περισσότερο. Και έτσι πορεύτηκε στη ζωή..με αγάπη..να δίνει και να παίρνει!
Της ήταν τόσο δύσκολο να την εκφράσει με λόγια, έτσι δεν την έλεγε ποτέ. Όσο και να το προσπάθησε, ποτέ δεν τα κατάφερε.

Ώσπου έφτασε στα βαθιά γεράματα και πολλοί άνθρωποι "έφυγαν" από δίπλα της για να βρουν τη γαλήνη στα χέρια του Θεού, παρέα με τους αγγέλους. Τότε, μόνη πια, έτοιμη να κάνει την αυτοκριτική της όπως συνήθιζε πάντα άλλωστε, διαπίστωσε πως όση αγάπη και να είχε προσφέρει στους γύρω της, ποτέ δεν ξεστόμισε τη λέξη "σ' αγαπώ".
Το μετάνιωσε. Γιατί ίσως ήταν η μόνη που θα μπορούσε να την πει και να την πιστέψουν, να τη νιώσουν. Γιατί κάθε λέξη και ευχή της, όποτε την εξέφραζε, έβγαινε μέσα από την καρδιά της.
Πάντα μέσα από την καρδιά της.

Ήταν το μεγάλο λάθος της ζωής της, το μόνο πράγμα που μετάνιωσε ποτέ. Και ναι, θα πέθαινε κάποια στιγμή με αυτό το κρίμα...
Διηγώντας την ιστορία της, ήθελε να περάσει ένα μήνυμα:

"Όταν αγαπάς και το νιώθεις, να το λες! Μην το κρατάς μέσα σου, γιατί μπορεί να έρθει κάποια μέρα που θα μετανιώσεις"...


 

Παρασκευή και 13...

*
Κάπως έτσι θα ξεκινήσω την πρώτη μου ανάρτηση για το 2017.

Τι και αν είναι Παρασκευή και 13!
Εγώ δεν τα κοιτάω αυτά...δεν πιστεύω στις μαύρες γάτες, τις ανοιχτές ομπρέλες μες στο σπίτι, κλπ.

Ασπάζομαι μόνο τα: "ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει", "όλα γίνονται για κάποιο λόγο", "τίποτα δεν είναι τυχαίο".

Να ευχηθώ να έχουμε μια λαμπερή χρονιά με... υγεία και τύχη και αγάπη και ευτυχία και χαρά και αφθονία και ταξίδια και έρωτες και χρήματα και... όσα ακόμη επιθυμεί καθένας από σας!

Απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς δε μπορώ να πω πως έχω κάνει, σημασία για μένα έχει το ότι είμαι καλά. Αυτό που επιζητώ από τη νέα χρονιά είναι να είμαι ακόμα καλύτερα από την προηγούμενη.
Ολιγαρκής άνθρωπος! Τι να λέμε! :)

Τελικά η ανάρτηση κατέληξε να αναρτηθεί 14 και Σάββατο, αλλά who cares!

*Η ζωή είναι ένα ταξίδι

Κριστμας στορυ!

Και μέσα στο σκοτάδι, ακούστηκαν ξάφνου δυο φωνές..

-"Ξύπνα γρήγορα!"
-"Τι συμβαίνει βραδιάτικα?"
-"Είδα ένα περίεργο όνειρο... θες να ακούσεις?"
-"Λέγε λοιπόν! Με ξύπνησες που με ξύπνησες!"

-"Ήτανε λέει Χριστούγεννα και έξω έριχνε χιόνι.. πολύ χιόνι.. τόσο πολύ, που δεν έβλεπες μπροστά σου.. εγώ καθόμουν πίσω από το τζάμι του παραθύρου στο σαλόνι και χαζολόγαγα πίνοντας ένα ζεστό Glühwein.. το ένα ποτήρι έφερε το άλλο μέχρι που έγινα ντίρλα.. τότε ξεκίνησαν όλα!"

Χτυπάει το κουδούνι και ανοίγω χωρίς σκέψη. 

Αντικρύζω ένα μικρό παιδάκι, θα 'ταν δε θα 'ταν 8 ετών.

-Γειά σας, μου λέει, Με λένε Ρότζερ και ήρθα επίσκεψη από μακρυά.

-Πόσο μακρυά? Και γιατί εδώ? ρώτησα.

-Γιατί εδώ και καιρό είσαι κακόκεφος και δε γίνεται να είσαι έτσι. Είναι χρέος μου να σε κάνω να χαμογελάσεις. Σου έφερα ένα δωράκι, ορίστε, άνοιξέ το, τι περιμένεις!

Ανοίγω το πουγκί λινάτσας, ξετυλίγοντας τον κατακόκκινο βελούδινο φιόγκο που το κοσμούσε.

Ξάφνου το δωμάτιο πλημμυρίζει με χρυσόσκονη και μουσικές.. τόση πολλή χρυσόσκονη δεν είχα ξαναδεί! Σκέτη μαγεία! Και οι Χριστουγεννιάτικες μελωδίες τόσο γλυκές, που άγγιξαν ευθύς αμέσως την ψυχή μου.

Και τότε χαμογέλασα και τα μάτια μου άστραψαν.. και το παιδί εξαφανίστηκε.

Ναι, είχε καταφέρει να με κάνει να χαμογελάσω ξανά, να νιώσω τη μαγεία των Χριστουγέννων, κάτι που είχε λείψει για χρόνια..

-"Μα πες μου, δεν είναι απίστευτο?"

-"Για να σε δω...μα ναι, εσύ ακόμα χαμογελάς!"

-"Σ' αγαπώ!"

-"Και γω πολύ! Κοιμήσου τώρα, αύριο έχουμε πρεμιέρα!"

Καλές γιορτές με υγεία, αγάπη 

και μαγεία στις ζωές μας!!!

τα νέα πολλά...

Κι όμως πέρασαν περίπου 3 μήνες μέχρι να γράψω ξανά και γενικότερα να κάνω βόλτα στη μπλογκογειτονιά.
Αραιά και πού, διαβάζω στα πεταχτά καμιά ανάρτηση, αλλά πού χρόνος να σχολιάσω (σπανίζει η παρουσία μου)!
Τα νέα είναι πολλά και ευτυχώς όλα ευχάριστα.

Καταρχήν έφτιαξα τόσα πολλά πραματάκια με το βελονάκι και τώρα προσεύχομαι να χειμωνιάσει για τα καλά μπας και τα φορέσω και τα ευχαριστηθώ!!!

Μετακόμισα Αθήνα, βρήκαμε σπιτάκι και αυτό μου τρώει το μισό μου χρόνο..
Τον άλλο μισό, μου τον τρώει η δουλειά, γιατί ξεκίνησα πάλι δυναμικά..

Ίσως οι θετικές σκέψεις, οι ευχές, οι προσευχές... βοήθησαν!

Και ναι, είμαι πολύ χαρούμενη αν και κουρασμένη.. γιατί όλα έγιναν μαζί.

Να σκεφτόμαστε λοιπόν θετικά και να έχουμε υπομονή..όταν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει τη στιγμή που πρέπει..

Θα τα πούμε σύντομα (ευελπιστώ), να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε!

Σαν σήμερα... (προσωπικά...)

Έτος 1979.

Μήνας Δεκέμβριος, 4 μέρες ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα.

Έξω βρέχει πολύ, το κρύο είναι τσουχτερό. Σπαράζει ο ουρανός και ουρλιάζει τόσο δυνατά που ακόμα και τα τζάμια τρίζουν.

Και συ... πίσω από μια ξύλινη κίτρινη πόρτα, ξαπλωμένη σε κατάλευκα σεντόνια, έφερνες στον κόσμο μια ζωή. Τη δική μου ζωή.

Με έσφιγγες στην τρυφερή, ζεστή αγκαλιά σου και με κοίταζες ώρες ατέλειωτες μέσα από τα μεγάλα και εκφραστικά σκούρα καστανά μάτια σου.. Δεν ήθελες να με αφήσεις στιγμή από δίπλα σου, ήθελες να με νιώθεις συνεχώς πλάι σου..

Με νανούριζες με μελωδίες, μου σιγοψιθύριζες το σ'αγαπώ.

Και γω, δεν ήθελα τίποτα άλλο εκτός από το να μου κρατάς το χέρι σφιχτά και να μου δίνεις δύναμη. Μόνο αυτό. Για μια ζωή.

Ήξερες πάντα πώς να με φροντίζεις, πώς να μου μιλάς, πώς να διώχνεις κάθε μου ανασφάλεια και φοβία. Ήσουν πάντα εκεί, πάντα δίπλα μου σε κάθε δυσκολία.

Δε βλεπόμασταν συχνά, μας χώριζε μια θάλασσα.

Βλέπεις, δεν είχα επιλέξει εγώ την οικογενειακή θαλπωρή. Είχα μια ζωή το φευγιό μέσα μου. Τίποτα δε με σταματούσε. Πείσμα. Έτσι θέλησα να πορευτώ.

Και συ, ποτέ δε στάθηκες εμπόδιο στα όνειρά μου, στις φιλοδοξίες μου, στα σχέδιά μου.

Αντιθέτως, με στήριζες σε κάθε τι.

Όμως, όπως ξαφνικά εσύ με έφερες στη ζωή εκείνη τη βροχερή μέρα, έτσι ξαφνικά σε πήραν από μένα οι άγγελοι εκείνο το ζεστό απόγευμα.

Έτος 2011.

Μήνας Ιούλιος. Ημέρα Σάββατο, 23.

Σαν σήμερα...

Δεν πρόλαβα ποτέ να σου πω πόσο πολύ σ'αγαπώ και πόσο θα σε αγαπώ κάθε μέρα που περνά. Δεν πρόλαβα να στο δείξω όπως θα ήθελα εγώ, να κάνω τις επιθυμίες σου πραγματικότητα όπως θα ήθελες εσύ.

Είμαι εδώ.

Μόνο που λείπεις εσύ αυτή τη φορά. Που να είσαι άραγε?

Μου λείπεις... Μου λείπουν τα βελούδινα δάχτυλά σου που μου χάιδευαν κάποτε τα μαλλιά, εκείνα που μου έσφιγγαν το χέρι σφιχτά, δίνοντάς μου κουράγιο. Μου λείπουν οι ζεστές σου ματιές και η γλυκιά φωνή σου. Μου λείπουν όλα σου.

Είσαι εδώ και είμαι και γω. Εγώ άνθρωπος και συ ένας άγγελος. Ο δικός μου άγγελος!

Σε κρατώ από το χέρι με όλη μου τη δύναμη να μη μου φύγεις ποτέ ξανά. Είσαι δίπλα μου, το ξέρω.

Για μια ολόκληρη ζωή, για όσο...

Μου λείπεις. Σ'αγαπώ.

Για όλα όσα συμβαίνουν...

Τι σημαίνει άραγε "καλός άνθρωπος";

Καλός άνθρωπος, σημαίνει...
Άνθρωπος με τρόπους.
Άνθρωπος με αξίες.
Άνθρωπος με ήθος.
Άνθρωπος που σέβεται.
Άνθρωπος που προσφέρει αφιλοκερδώς, χωρίς να του ζητηθεί.
Άνθρωπος που αγαπά.
Άνθρωπος που ξέρει να εκτιμά.
Άνθρωπος που ξέρει να συγχωρεί.
Άνθρωπος που ακούει.
Άνθρωπος που ξέρει να μοιράζεται.
Άνθρωπος που δέχεται τη διαφορετικότητα.
Άνθρωπος πονόψυχος.
Άνθρωπος με ελλατώματα.
Άνθρωπος δοτικός.
Άνθρωπος δίκαιος.
Άνθρωπος καθαρός στην ψυχή.
Και πολλά ακόμη με θετικό (+) πρόσημο.

Άραγε ο καθένας από μας, πόσο καλός άνθρωπος είναι;

Εγώ δεν ξέρω πόσο, ή αν είμαι καλός άνθρωπος... (αυτό ας το κρίνουν οι άλλοι)
Ξέρω μόνο, ότι θέλω να είμαι!

Ακούγοντας όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα που συμβαίνουν (και είναι πολλά δυστυχώς), στον κόσμο αλλά και δίπλα μας, αναρωτιέμαι:
Γιατί κάποιος να μη θέλει να είναι καλός άνθρωπος;

Είναι στάση ζωής; Φιλοσοφία ζωής; Κομπλεξισμός; Ανωτερότητα; Εγωισμός;
Τι από τα παραπάνω, ή μήπως τίποτα;

Ακόμα και να μη θέλουμε όμως να είμαστε καλοί άνθρωποι, τουλάχιστον ας κάνουμε μια προσπάθεια!
Πιστεύω αξίζει τον κόπο.

Άνθρωποι με υγρά μάτια...

Άνθρωποι...
Άνθρωποι με υγρά μάτια...

Κάποιοι, δε μπόρεσαν να τα συγκρατήσουν και έγιναν δάκρυα ποτάμι...πλημμύρισαν το μέσα και το έξω τους...
ξέπλυναν τη ντροπή, τη στεναχώρια, τον πόνο τους, τις αμαρτίες και τα λάθη τους...όλα τους.

Άλλοι πάλι, δεν τα άφησαν να πέσουν, τα έπνιξαν μαζί με το κλάμα που θα τους λύτρωνε...τα σφράγισαν εκεί για μια ζωή...
να τους συντροφεύουν στο πέρασμα των χρόνων...ούτε για μια στιγμή δεν τα ελευθέρωσαν...
και η ζωή τους να κυλάει θολή, όπως βλέπουν τα πάντα μέσα από τα υγρά τους μάτια...θολά...

Έτσι όμως, δε βλέπεις καθαρά!
Δε μπορείς να δεις καθαρά!

Η φύση, τα χρώματα, οι άνθρωποι, πρέπει να τα ζεις με διαύγεια...
Τα πάντα να τα ζεις με διαύγεια...

Οι άνθρωποι με υγρά μάτια, δεν είναι πάντα ειλικρινείς...
όχι με σένα...με τον εαυτό τους...
Ψάχνουν να κρυφτούν πίσω από προσωπεία, μπας και γιατρέψουν την ψυχή τους.

Μα δε γιατρεύεις έτσι την ψυχή...έτσι τη βασανίζεις!

Εσύ με τα υγρά μάτια...
Άσε το δάκρυ να κυλήσει.

❤ Μιά φορά μιά γειτονιά...

Κατηφορίζαμε στον πέτρινο κυματιστό δρόμο... κυματιστός για να γλιστράει το νερό της βροχής και να ποτίζει τα σπαρτά δεξιά κι αριστερά...
Εφτά παιδάκια στο μεσαίο μαχαλά... πέντε αγόρια και μεις οι δυο... σημείο συνάντησης το σπίτι μας...
- Εύη, Ελένη, ελάτε, είμαστε έτοιμοι για εξερεύνηση!
- Πάμε για εξερεύνηση παππού, ακούς; Πες το της μαμάς και του μπαμπά, εμείς φεύγουμε!
Δίπλα κολλητά στο πέτρινο το σπίτι μας, ένα στενό σοκάκι... ίσα που χωρούσαμε να το διαβούμε...
- Ποιος θα μπει μπροστά;
- Να μπει ο μεγαλύτερος! Γρηγόρη, εσύ!
- Εντάξει, οι υπόλοιποι πίσω μου...
Πολύ σκοτάδι, δε διακρίνεται τίποτα! Ένας ήχος περίεργος ακούγεται και...
- Ααααα, όλοι πίσω γρήγορα, τρέξτε!
Ουφ, λαχανιασμένα και τα εφτά βγαίνουμε πάλι από το σημείο που ξεκινήσαμε.
- Τι μυστήριο!! Τι να κρύβει άραγε το σοκάκι;
- Ίσως και να μη μάθουμε ποτέ.
- Μήπως να κάναμε άλλη μια προσπάθεια;
- Πρέπει να βρούμε ένα φακό.
- Θα έλεγα να το διαβούμε τη μέρα καλύτερα!
- Εγώ πάντως φοβήθηκα!
- Τι θα λέγατε να παίξουμε θάρρος ή αλήθεια;
Καθένας από μας είχε να πει και κάτι, μα όλοι στο παιχνίδι έλεγαν πάντα Ναι!

Ο πρώτος ξεκινά.
- Θάρρος ή αλήθεια;
- Θάρρος!
- Θα τρέξεις από δω μέχρι την ευθεία στην είσοδο του νεκροταφείου.
- Μπρρρ..
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας με μάτια γουρλωμένα. Θα το κάνει άραγε;
Όλοι φοβόμασταν στη θέα του νεκροταφείου βραδιάτικα. Λίγο οι ιστορίες που ανταλλάσαμε, λίγο η φαντασία που μας κυρίευε ως παιδιά, όλα είχαν παίξει το ρόλο τους.
- Μπράβο Γιώργο, είσαι πολύ θαρραλέος τελικά!
Ο επόμενος να δούμε.
- Θάρρος ή αλήθεια;
- Θάρρος!
- Θα χτυπήσεις το κουδούνι της μοναχικής γιαγιάς και θα εξαφανιστείς χωρίς να σε δει.
- Μα η γιαγιούλα, θα τρομάξει!
- Σιγά, δεν θα ακούσει καν!
Ντριιίν, χτυπάει το κουδούνι.
Εμείς κατασκοπεύουμε πίσω από έναν τοίχο.
Η μοναχική γιαγιά ανοίγει, δε βλέπει κανέναν και κλείνοντας μονολογεί.
- Αυτά τα πιτσιρίκια, γονείς δεν έχουν να τα μαντρώσουν σπίτι; Βραδιάτικα χτυπάνε τα κουδούνια. Πρωί με την αυγούλα, θα δείτε εσείς βλαστάρια.

Χαχαχαχα, γέλια χωρίς σταματημό εμείς! Τα βρίσκαμε όλα τόσα αστεία!
Σιγά μη δίναμε και σημασία, το αίμα μας έβραζε, ζούσαμε για το παιχνίδι και το γέλιο.
Η παρέα μας ήταν πολύ δεμένη. Το μότο μας ήταν αυτό από τους σωματοφύλακες.
Όλοι για έναν και ένας για όλους!

- Για να μαζεύεστε σιγά σιγά, αρκετά για σήμερα!
Έβγαιναν στο δρόμο οι γονείς μας για να πάμε για ύπνο.
- Και αύριο μέρα είναι, έχετε και σχολείο! Ποιος θα ξυπνάει το πρωί!
Ουφφ εμείς, όλα μαζί!
Αύριο είχε πάλι εξερεύνηση.
Νέος τόπος συνάντησης, νέες εμπειρίες.
Κάθε μέρα και μια νέα μέρα...

Η ιστορία είναι γραμμένη για το δρώμενο της Πετρούλας "Μια φορά μια γειτονιά" http://pistos-petra.blogspot.gr/2016/03/mia-fora-mia-geitonia.html

Κανείς δεν ξέρει τι...

Άπειρες οι φορές που δεν έχεις χρόνο για πολλά πολλά, μαζεμένες υποχρεώσεις που προσπαθείς να διαχειριστείς το χρόνο σου κατάλληλα, απρόσμενες καταστάσεις που σε βγάζουν εκτός προγράμματος (αν φυσικά διατηρείς κάποιο πρόγραμμα).

Είναι πολλές επίσης οι φορές που, απλά θέλεις να απέχεις από όλα και από όλους! Έτσι απλά, επειδή δεν ξύπνησες καλά ένα πρωινό, δεν κοιμήθηκες καλά ένα βράδυ, ήθελες να αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου, ήθελες ίσως ακόμα και να τα βρεις με τον εαυτό σου.

Γιατί πολύ απλά, είμαστε άνθρωποι και όχι προγραμματισμένες συσκευές... και έχουμε αισθήματα και συναισθήματα... γιατί έχουμε λογική και παραλογισμό... γιατί κανείς από μας δεν είναι τέλειος!

Έτσι παν αυτά... Γιατί... 

Κανείς δεν ξέρει τι...

...ξημερώνει αύριο (ούτε καν σήμερα, θα προσθέσω)

...έκανες χθες 

...σκεφτόσουν όλα αυτά τα βράδια

...όνειρα έκανες και πόσα από αυτά έγιναν πραγματικότητα

...μπορεί να έπαθε το εγώ σου

...θυσίασες για να έχεις κάτι άλλο

...πίστεψες χωρίς αποτέλεσμα

...κλάμα έριξες για τους δικούς σου λόγους

...υπομονή κάνεις

...προβλήματα έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά

...χαρακτήρας και άνθρωπος είσαι πραγματικά

...σταυρό κουβαλάς

...έχεις μέσα στην ψυχή και το μυαλό σου

...προτεραιότητες έχεις στη ζωή σου

Κανείς δεν ξέρει τι...

Humans-Χιούμανς-Άνθρωποι...

Ο άνθρωπος, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα είδος πολύ πολύ περίεργο. 

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι περισσότερες μελέτες έχουν γίνει γύρω από αυτόν και μάλιστα ξεκίνησαν αιώνες πριν.

Ο άνθρωπος επίσης, ευθύνεται για τις μεγαλύτερες συμφορές του πλανήτη. Ούτε και αυτό θεωρώ πως είναι τυχαίο.

Το μεγαλύτερο όμως ενδιαφέρον, πιστεύω, αποτελούν οι ανθρώπινες συμπεριφορές.

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε πολλά είδη ανθρώπων...

Καλούς, κακούς, πονόψυχους, καλόκαρδους, καχύποπτους, ρουφιάνους, συμφεροντολόγους, διπρόσωπους, φυγόπονους, συνεπείς, αληθινούς, ψεύτικους, υπομονετικούς, δραστήριους, ονειροπόλους, φευγάτους, υποκριτές, ανώριμους, ώριμους, σκεπτικιστές, βίαιους, ασυνείδητους, ευσεινήδητους, αδιάφορους, τσαρλατάνους, άθλιους, τιποτένιους, νοήμονες, αυτοκαταστροφικούς, ανόητους, ηλίθιους, έξυπνους...

Μπορώ να γράφω μέχρι αύριο και να συμπληρώνετε και σεις.

Είναι άπειρα τα είδη των ανθρώπινων όντων!

Όμως τι έχει σημασία τελικά;

Ποιούς εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να είναι συνοδοιπόροι μας στη ζωή. Μέχρι το τέλος μας.

Και φυσικά δε μιλάω μόνο για τον σύντροφο και την οικογένειά μας, αλλά και για τους συγγενείς και φίλους μας.

Σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι λένε. Και αυτό το ταξίδι θέλει, αν μη τι άλλο, καλή παρέα!

Γι'αυτό και τους ανθρώπους, να τους μετράς για τις αλήθειες τους...

Ούτε για τα λόγια, μα ούτε και για τις πράξεις τους. Γιατί τα λόγια και οι πράξεις, μπορούν να είναι ψεύτικα. 

Να τους μετράς, για τις αλήθειες τους.

Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία... (ετεροχρονισμένη)

24/12/1985. Παραμονή Χριστουγέννων.
Ώρα 08:00 και όλοι στο πόδι. Είμαστε στο χωριό.
Έξω χιονίζει. Το 'χει στρώσει και συνεχίζει να ρίχνει. Δε σταματάμε να χαζεύουμε από το τζάμι του σπιτιού. Είμαστε κατενθουσιασμένες με ένα χαμόγελο ως τ'αυτιά.
Φοράμε τα χοντρά μας ρούχα και κατεβαίνουμε στην κουζίνα.
Η γιαγιά με τον παππού έχουν ήδη ανάψει το τζάκι και ρίχνουν ξύλα μπόλικα για να ζεστάνει το δωμάτιο.
Η προετοιμασία έχει ήδη ξεκινήσει. Πρέπει να ετοιμαστούν τα καλούδια σήμερα, να είμαστε έτοιμοι για τη γιορτή! Αυτή τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, της γέννησης του θεανθρώπου!
Τι χαρά, το τρανζίστορ παίζει μελωδίες γιορτινές, όλοι ψάλλουν Ωσανά...και μεις μαζί.
Η γιαγιά φέρνει μια μεγάλη λεκάνη και την τοποθετεί στη μέση της κουζίνας. Μέσα έχει φτιάξει το μείγμα για τα λουκάνικα: χοιρινό, πράσσο, αλάτι, πιπέρι και ποιος ξέρει τι άλλο. Αυτά καταφέρνω να αναγνωρίσω. Τα έντερα είναι φρεσκοπλυμένα και έτοιμα να γεμιστούν.
- Άντε τσούπρες, βοηθήστε και σεις στο γέμισμα, λέει η γιαγιά.
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας με απορία, όμως με χαρά συμφωνούμε να συμμετέχουμε.
- Γιούπι! φωνάζουμε κι οι δυο.
Το γέμισμα ξεκινά και ολοκληρώνεται με το δέσιμο και κρέμασμα πάνω από το τζάκι.
- Κοίτα πόσο όμορφο το έφτιαξα παππού!!!
-Αριστούργημα! Μπράβο και στις δυο σας κορίτσα! συμπληρώνει ο παππούς.
Γεμάτες περηφάνια και ικανοποίηση τρέχουμε στο μπαμπά.
- Είδες τι ωραία που τα φτιάξαμε τα λουκάνικα μπαμπα;
Η μαμά μας κοιτά με την άκρη του ματιού της και χαμογελά.
Ο μπαμπάς φουσκώνει από περηφάνια, μα δεν εκδηλώνεται.
- Πάντα να βοηθάτε κορίτσια, μπράβο! μας λέει και κατευθύνεται προς την αποθήκη να φέρει μερικά ακόμη ξύλα.
Ο παππούς φτιάχνει χώρο στο τζάκι και ρίχνει μερικά καστανάκια.
Πάντα να μας περιποιηθεί.
Ήξερε πόσο λατρεύαμε τα κάστανα!
Θέλω να ουρλιάξω από ευτυχία. Η ατμόσφαιρα είναι ασυναγώνιστη.
- Μόλις τελειώσουμε τις υπόλοιπες δουλειές, θα βγούμε έξω να παίξουμε στο χιόνι, λέει η μαμά.
- Θα φτιάξουμε και χιονάνθρωπο; ρωτάει η αδερφή μου.
- Μα φυσικά! συμπληρώνει ο παππούς.
Τρέχω στο ψυγείο και αρπάζω ένα καρότο και δυο ελιές.
- Είμαι έτοιμη!
- Άντε κορίτσια, ντυθείτε καλά.
Και μεις, όλα χαρά ξεχυνόμαστε στο χιόνι..ένα ατελείωτο παιχνίδι ξεκινά!



Αυτή ήταν η δική μου Χριστουγεννιάτικη ιστορία που δεν είχα προλάβει να αναρτήσω, στο παιχνίδι της Αριστέας. Αλλά επειδή την είχα γράψει, ήταν κρίμα να μη τη δημοσιεύσω..

"may your coming year be filled with..."

Ποδαρικό στο blog μου με αυτό εδώ...

Καλή χρονιά με υγεία!!!

Dear December, welcome!

Καλό μήνα να έχουμε!!!
Έτσι απλά, χωρίς πολλά πολλά...

Ο παππούς Γιάννης και η πίστη / @φιλοσοφίες

Ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών από τότε που άρχισα να θυμάμαι τον εαυτό μου στις πρωινές καθημερινές εξορμήσεις μου με τον παππού Γιάννη...
Με έσερνε μαζί του, όπου κι αν πήγαινε, μαζί και η αδερφή μου...
Ήμασταν αυτοκόλλητοι... μαζί στον καφενέ του χωριού, μαζί στα ψώνια, μαζί στην εκκλησία...
Ο παππούς Γιάννης είχε μεγάλη αγάπη με την εκκλησία.
Από τότε που βγήκε στη σύνταξη, αφιέρωνε χρόνο στο Θεό... ψάλτης από χόμπυ...
Και στο σπίτι, η βιβλιοθήκη γεμάτη από χριστιανικά βιβλία...
-"Τι τα θες όλα αυτά Γιάννη", φώναζε η γιαγιά κάθε που ξεσκόνιζε.
Μα ο παππούς, σιωπηλός πάντα... ποτέ δε θυμάμαι να πήρε απάντηση η γιαγιά...
Εμείς να δεις πως τα χρησιμοποιούσαμε! Κάναμε τη βάφτιση της γα'ι'δάρας με δαύτα, την κηδεία του σπουργιτιού που είχε βρει άδοξο τέλος στο παρτέρι του σπιτιού... και πόσα ακόμη!

Η μέρα ήταν Κυριακή, ημέρα εκκλησιασμού...
Νωρίς το πρωί, και μεις χουχουλιάζαμε κάτω από τις ζεστές βελουτέ κουβέρτες μας...
Η ίδια φωνή πάλι με ξυπνά:
-"Άι μαρή, σηκ' (σήκω), ντύσ' (ντύσου), πλύσ' (πλύσου), χτενίσ' (χτενίσου)! Ξημέρ(ω)σε!"
-"Αχ γιαγιάκα, άσε με να κοιμηθώ λίγο ακόμα! Κυριακή σήμερα!"
Το ίδιο τροπάριο σε καθημερινή βάση... αυστηρή γιαγιά, αλλά τη συγχωρούσα μέσα μου.
Ο παππούς, μας περίμενε καρτερικά φορώντας το καλό του κουστουμάκι, το γιλεκάκι του, τη γραβατούλα του και τα φρεσκογυαλισμένα σκαρπίνια του...
-"Ελάτε κορίτσια, χτύπησε η πρώτη καμπάνα! Δεν είναι σωστό να αργήσουμε".
Είχαμε φορέσει ήδη τα κουκλίστικα φορεματάκια μας, τα μούγερ παπουτσάκια μας και έχοντας χτενίσει το μακρύ μας μαλλί κάνοντας χωρίστρα στο πλάι, ήμασταν έτοιμες να κατηφορήσουμε το στενό.
Η εκκλησία βρισκόταν μόλις 5 λεπτά από το σπίτι, γι'αυτό και δεν αργήσαμε να φανούμε.
Ο παππούς Γιάννης μας μοίρασε ψιλά για να πάρουμε κεράκια...
-"Τρία κεράκια κορίτσια η κάθε μια... ένα για τον ύψιστο, ένα για τους αγγέλους και ένα για τους φτωχούς"...
Το μανουάλι ευτυχώς ήταν στα μέτρα μας, αλλά για τις εικόνες λίγη βοήθεια τη χρειαζόμασταν πάντα.
Πριν προλάβουμε να το ζητήσουμε, ο παππούς είχε προλάβει να μας σηκώσει.
-"Ελάτε τώρα εδώ μαζί μου στο ψαλτήρι μη σας χάσω"...
Ακούγαμε όλη τη λειτουργία με απόλυτη προσοχή και σύνεση...
-"Τώρα θα πει ένα παιδάκι "το Πιστεύω", μου είπε ο παππούς... "Θα το μάθεις και συ καλά όταν μεγαλώσεις και θα το πεις και συ μια μέρα", με παρότρυνε.
-"Εντάξει παππού, θα το μάθω απ'έξω!", αποκρίθηκα...
Και πραγματικά μεγαλώνοντας το έμαθα πολύ καλά, μα ποτέ δεν τόλμησα να το απαγγείλω μπροστά σε κόσμο...

Η πίστη μας, ναι... είναι ανάγκη να πιστεύουμε κάπου, σε μια ανώτερη δύναμη, σε ένα Θεό ίσως...
Όμως νιώθω πολλές φορές να μας εγκαταλείπει...
Σπάνια ζητάω χάρες από το Θεό, έτσι και τη φορά που τον χρειάστηκα περισσότερο από όλες στη ζωή μου και προσευχήθηκα σε αυτόν, εκείνος με εγκατέλειψε...
Και από τότε, τον εγκατάλειψα και εγώ... μάλλον... έτσι νομίζω... και δεν ξέρω αν με συγχώρεσε, αν και έτσι έχω ακούσει, ότι συγχωρεί γιατί είναι μεγαλόψυχος και μεγαλοδύναμος...



Τελικά είναι ανάγκη ή όχι το να πιστεύουμε στο Θεό;
Και αν τελικά πιστεύουμε σε κείνον και κείνος μας εγκαταλείπει, γιατί θα πρέπει να εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε αυτόν;
Μήπως δεν υπάρχει τελικά;
Όλες αυτές οι απορίες έχουν σφηνωθεί στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια... και όσο σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, σαφή εξήγηση δε μπορώ να δώσω...
Έτσι θέλησα να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, μήπως και οι δικές σας σκέψεις με βοηθήσουν να λύσω το γρίφο της πίστης...

Η τελευταία νύχτα/Ο διάλογος...

- "Μη φεύγεις, σε παρακαλώωωω"...

Ήταν οι τελευταίες λέξεις που ξεστόμισε, μόλις η πόρτα έκλεισε με ορμή μπροστά της.

Τα βαθυγάλανα μάτια της γέμισαν με δάκρυα θλίψης και οργής... 

Έγειρε στον ώμο του μεγάλου της αδερφού και σπάραζε...

- "Μη μου τον στερήσεις Θεέ μου, σε ικετεύω... μηηηη!"

Ο αδερφός της την ταρακούνησε, κοιτάζοντάς την κατάματα μέσα από τα θολωμένα της γυαλιά και της μήνυσε:

- "Να σταθείς δυνατή Μαρία, σκέψου τα παιδιά σου... αργά ή γρήγορα θα γινόταν το μοιραίο... το ξέραμε καλά, όσο και να ελπίζαμε... δεν είναι εύκολο να παλέψει κανείς με αυτή την καταραμένη ασθένεια"...

- "Δεν πρέπει να μου τον πάρει, είναι όλη μου η ζωή Δημήτρη... πώς θα ζήσω χωρίς αυτόν"; 

- "Θα μάθεις να ζεις Μαρία... ακούγεται σκληρό, όμως... θα το κάνεις... θες από ανάγκη... θες από συνήθεια... θες από αγάπη για τα παιδιά σου και τους γύρω σου... θα το κάνεις."

-"Και τα παιδιά! Τα παιδιά μου! Πώς θα τους το πω, ότι μας τον πήραν Δημήτρη";

- "Τα παιδιά θα είναι εδώ από λεπτό σε λεπτό... το έμαθαν Μαρία... σκούπισε τα δάκρυά σου τώρα, να τα υποδεχτείς με δύναμη, όπως και οι δυο μας ξέρουμε να κάνουμε καλά".

Η ιστορία είναι πραγματική, με φανταστικούς (ίσως και αληθινούς) διαλόγους και αφιερωμένη στη μνήμη ενός πολύ ξεχωριστού ανθρώπου που έφυγε νωρίς από τη ζωή μας παλεύοντας με το δαίμονα καρκίνο.

Γραμμένη, για τη στήλη-δρώμενο "Ιστορίες της Νύχτας" της γλυκιάς Αριστέας princess-airis.blogspot.gr