Αυτές οι μέρες που δεν έζησες ήταν μέρες γεμάτες πίκρα... και να σου πω την αλήθεια, καλύτερα που δεν ήσουν εδώ... γιατί τόση μιζέρια θα σου έπεφτε πολύ βαριά... γιατί αν έβλεπες με τα μάτια σου τα όσα δάκρυα έπεσαν στο πάτωμα, δεν θα το άντεχες... και είμαι σίγουρη γι'αυτό...
Αυτή η κοιλάδα με τις κατακόκκινες παπαρούνες θα τη βλέπω για πάντα στον ύπνο μου... ένα όνειρο που μας ενώνει και θα μας ενώνει για πάντα... και όσα χρόνια και να περάσουν θα θυμάμαι τα πάντα... γιατί ήθελα να αργήσεις κι άλλο... πόσο μισώ να με στήνουν... πόσο ανάγκη σε είχα σε πολλές μου στιγμές και συ ήσουν άφαντη... δεν ήσουν εκεί... κι ας ένιωθα την αύρα σου τριγύρω...
Όχι, φυσικά και δε σε μισώ... ίσα ίσα που σε αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ... μα αφού το ξέρεις, πώς να κρυφτώ από σένα... όλα τα νιώθεις, όλα τα βλέπεις... ακόμα και όταν μια θάλασσα μας χώριζε, εσύ πάλι ήξερες... πριν από μένα...
Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ... όλοι θα παραμένουν ίδιοι... άλλοι με την καλοσύνη τους και την ανθρωπιά τους και άλλοι με το μίσος και την κακία τους... γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν με τον καιρό... αντί να καλυτερεύουν, χειροτερεύουν... όπως και οι εποχές... διανύουμε τη χειρότερη όλων... για πόσο ακόμα θα κάνουμε υπομονή... όχι, δεν θα γίνω όμοιά τους... δεν το θέλω, δεν το έμαθα... και αν με ρώταγαν αν θα άλλαζα, όχι θα απαντούσα...
Είμαι αυτή που ήξερες ή δεν ήξερες... ακόμα θα τρέχω στα λιβάδια και θα μαζεύω λουλούδια... μακρυά από όλους κι από όλα... εγώ και η φύση... εγώ και τα λουλούδια μου... εγώ και ο εαυτός μου...
Αυτή η κοιλάδα με τις παπαρούνες, θα με συντροφεύει για μια ζωή!
