Coffee time news...

Τι λέτε, τα λέμε λίγο;

Σήμερα η μέρα μου ήταν άκρως δημιουργική και δεν έχει τελειώσει ακόμα να σκεφτείτε!!!

Ένας πίνακας σε καμβά, μια τσάντα, ένα πορτοφολάκι, δεν τα λες και λίγα... Και ποιος ξέρει τι άλλο θα μου κατέβει στο μυαλό...

Και έχω να κοιμηθώ και νωρίς! Ναι, καλά ακούσατε!

Ξεκίνησα δουλειά επιτέλους και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη!!

Να μπω και γω σε ένα πρόγραμμα βρε αδερφέ, βαρέθηκα πια...

Καλή και η ξεκούραση, η δημιουργία, αλλά μπορεί να γίνει και όταν δουλεύεις και με περισσότερη όρεξη από πριν! 

Γιατί... έχεις λόγο να ξυπνάς όμορφα, να ντύνεσαι, να βάφεσαι, να πηγαίνεις σε κάποιον προορισμό, να προσφέρεις, να νιώθεις πως προσφέρεις, να παίρνεις ικανοποίηση από αυτό, να μοιράζεσαι...

Πόσο όμορφο συναίσθημα και πόσο πολύ μου είχε λείψει. Επιτέλους!!!

Φυσικά κάθε μέρα έχεις λόγο να ξυπνάς όμορφα, γιατί είπαμε η ζωή είναι στιγμές και μόνο που είμαστε καλά στην υγεία μας είναι ο σοβαρότερος λόγος να είμαστε χαρούμενοι... όμως η δουλειά είναι άλλο πράμα!

Δε θα σας ζαλίσω πολύ, βρήκα αυτή την όμορφη φωτογραφία με το βάτραχο Κέρμιτ να μοιραστώ μαζί σας, κάπως έτσι ονειρεύομαι το αύριο... Εντάξει δεν καπνίζω, αλλά δεν έχει σημασία!

Αν και μη καπνίστρια, δε με ενοχλούν ιδιαίτερα οι καπνιστές... Κάποιες στιγμές με ενοχλεί αφάνταστα, κάποιες συμβιβάζομαι. Ξεκίνησα τη φλυαρία και δε με αντέχω λεπτό..

Καλή εβδομάδα να έχουμε και καλή τύχη σε όλους εύχομαι!

Υ.Γ. Θα τα λέμε φυσικά, δεν σας αφήνω έτσι!

Εμείς οι άνθρωποι...

Εμείς οι άνθρωποι... Ερχόμαστε, φεύγουμε...

Ο Ν.Καζαντζάκης είχε πει: "Ερχόμαστε απο μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία."

Και μεις τι κάνουμε στο μεσοδιάστημα? 

Επιλέγουμε να ζούμε συνήθως ως εξής:

- φαγωνόμαστε μεταξύ μας ή χτίζουμε γέφυρες

- τρωγόμαστε με τα ρούχα μας ή μαθαίνουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας

- ζηλεύουμε ή λατρεύουμε

- μισούμε ή αγαπάμε

- απομονωνόμαστε ή διασκεδάζουμε με παρέες

- κοιτάμε τους γύρω μας ή κοιτάμε το σπίτι μας

- αδιαφορούμε ή νοιαζόμαστε

   και πολλά πολλά ακόμη...

Συνήθως κάνουμε ή το ένα ή το άλλο και ποτέ όλα αυτά μαζί.

Τελικά ποιοι είμαστε? ή Ποιοι θέλουμε να γίνουμε στ'αλήθεια?

(Για μένα) Δε χωράνε "πρέπει" στη ζωή. Και δε μιλάω να προσβάλουμε τις αξίες.. 

Όμως, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, δεν υπάρχει όμοιός του..

Το πως θα κρίνεις και θα φερθείς στους συνανθρώπους σου είναι κάτι που βγαίνει αυθόρμητα και όχι προγραμματισμένα. 

Καθένας τραβάει άλλωστε το δικό του σταυρό... 

Καθένας από μας έχει τα δικά του προβλήματα, έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες, χτίζει το δικό του χαρακτήρα μέρα με τη μέρα...

Ας μάθουμε όμως να δεχόμαστε, να αποδεχόμαστε, να συγχωρούμε, να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να αφήνουμε στην άκρη τα δυσάρεστα και να ζούμε τη ζωή όπως αυτή έρχεται... 

Μπορεί να μη ζούμε τη ζωή (μας), 

αλλά τουλάχιστον ας ζήσουμε για την ίδια τη ζωή...

Γιατί η ζωή είναι στιγμές, είναι εικόνες...

Γιατί η ζωή είναι "εμείς" και όχι "εγώ"...

Γιατί η ζωή είναι μια και μοναδική! 

Γιατί η ζωή είναι ζωή!